Άρση βαρών Print E-mail

ΑΡΣΗ ΒΑΡΩΝ


Με την άρση βαρών επιβαρύνεται όλο το ερειστικό -κινητικό σύστημα του αθλητή. Τα λάθη τεχνικής οδηγούν σε τραυματισμούς στις περισσότερο τρωτές ζώνες των αρσιβαριστών που είναι η άρθρωση του γονάτου, του αγκώνα, του ώμου και το οσφυϊκό τμήμα της σπονδυλικής στήλης. Τα βαριά τραύματα στους αρσιβαρίστες αποτελούν περίπου το μισό όλων των κακώσεων. Οι βλάβες που παρουσιάζονται συχνότερα είναι οι κακώσεις των μηνίσκων, των χιαστών και πλαγίων συνδέσμων και οι ρήξεις των αρθρικών θυλάκων. Τα τραύματα των μυών είναι τα πιο διαδεδομένα και αποτελούν κυρίως τμηματικές και πλήρεις θλάσεις των μυών. Σχετικά συχνά στο 4,65% των περιπτώσεων, δημιουργούνται κατάγματα στον άκρο πόδα και το οσφυϊκό τμήμα της σπονδυλικής στήλης, όπως επίσης και τα αποσπασματικά κατάγματα οφειλόμενα στους συνδέσμους. Οι χρόνιες κακώσεις αποτελούν το 49,11% της γενικής παθολογίας. Ανάμεσά τους συχνότερες είναι οι σύνθετες μικροτραυματικές κακώσεις των αρθρώσεων(του ώμου, του αγκώνα, του γονάτου και της ποδοκνημικής), οι οποίες σε συνδιασμό με τις χρόνιες θυλακίτιδες και την μικροτραυματική τενοντίτιδα του επιγονατιδικού συνδέσμου αποτελούν το 22,65% των συνολικών κακώσεων. Στους αθλητές της άρσης βαρών παρατηρούνται επίσης και χρόνιες κακώσεις της σπονδυλικής στήλης, οστεοχονδρίτιδες και οστεόφυτα του οσφυϊκού και ιερού τμήματος της σπονδυλικής στήλης. Οι κακώσεις της σπονδυλικής στήλης είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικές στην άρση βαρών, αφού αυτήν δέχεται την μεγαλύτερη επιβάρυνση. Οι χρόνιες κακώσεις του μυοσκελετικού συστήματος παρουσιάζονται με την μορφή βλαβών στους μύες του μηρού, στον τετρακέφαλο, στον ορθό μηριαίο μύα και στο σημείο της ένωσης της τενόντιας απόληξης του τετρακέφαλου με τον επιγονατιδικό σύνδεσμο. Οι παθήσεις αυτές αποτελούν το 8,12% όλων των κακώσεων.